Por que Vecinar
A auga non avisa
Eran as seis e media da mañá cando soou a primeira mensaxe.
- Alguén baixou ao garaxe?
- Hai auga por todas partes 😱
- O meu coche ten a auga polas llantas
- Chamamos aos bombeiros?
- Xa chamei eu
- Eu tamén
Ás sete o grupo de WhatsApp da comunidade tiña máis de douscentas mensaxes sen ler. Fotos borrosas de coches. Un vídeo de alguén chapuzando coas zapatillas empapadas entre as prazas. Audios de dous minutos. Emojis de horror.
A auga seguía entrando.
Mercaramos un piso de obra nova. Un edificio recén estreado, con cheiro a pintura e a ilusión de empezar de cero. Ninguén imaxina que a primeira gran lembranza da súa comunidade vai ser unha inundación no garaxe.
E o peor non foi a auga.
Un administrador que non administraba
Desde o primeiro día a promotora asignounos un administrador de fincas. Non o eliximos. Viña co edificio, como as billas ou a caixa do correo.
Pediamos as actas e non chegaban. Pediamos os contratos de mantemento, os planos, as garantías da obra, as pólizas do seguro… e nada. Ou chegaba tarde, incompleto, nun PDF escaneado torto. Cada petición era unha liorta.
Ao final fixemos o que fan tantas comunidades: votamos cambiar de administrador. E o antigo non quixo entregar a documentación. Todo o que era noso estaba no seu ordenador, no seu correo, nos seus cartafoles.
A memoria da nosa comunidade non nos pertencía.
No medio dese traspaso, cun administrador saíndo a regañadentes e outro entrando ás cegas, inundouse o garaxe.
O caos ten forma de grupo de WhatsApp
Quen tiña o contacto da empresa das bombas de achique? Ninguén. Onde estaba a póliza do seguro? En mans do administrador anterior. Que veciños tiñan coches afectados? Había que lerse catrocentas mensaxes para averigualo.
As fotos para o perito? Repartidas por vinte móbiles, comprimidas, sen data clara, mesturadas con stickers e con alguén preguntando se mañá pasaba o camión do lixo. O novo administrador acabou pedindo, un a un, que lle reenviásemos as fotos por correo. Algunhas perdéronse.
WhatsApp é para falar, non para xestionar.
Os datos son da comunidade
Daquela experiencia naceu Vecinar, cunha idea moi sinxela:
O administrador pode cambiar. A información da comunidade ten que quedar.
Vecinar é un espazo que pertence á comunidade de veciños, non ao administrador de quenda. Aí viven os documentos, as actas, os contratos e o historial de incidencias. Cando cambias de administrador, non tes que suplicar que che devolvan nada: dáslle acceso ao novo, quítasllo ao anterior, e a comunidade segue con toda a súa historia intacta.
E se volve entrar auga no garaxe, a incidencia terá o seu sitio. As fotos irán todas ao mesmo lugar, coa súa data. O grupo de WhatsApp poderá seguir facendo o que mellor fai: avisar de que pasa o camión do lixo.
Porque unha comunidade non é un administrador. É a xente que vive nela.